Film ślubny w Skawinie i okolicy

Wesela w tej okolicy mają jedną cechę wspólną, której nie widać w harmonogramie: wszystko dzieje się na styku miasta i wsi. Ceremonia bywa w Skawinie, w Radziszowie albo w mniejszej parafii kilka kilometrów dalej, a sala stoi po drugiej stronie krajowej siódemki. Na papierze to sześć kilometrów. W piątkowe albo sobotnie popołudnie potrafi to być czterdzieści minut. Dlatego przy planowaniu dnia pytamy nie o odległość, tylko o godzinę — i o to, czy kolumna gości jedzie razem, czy każdy na własną rękę.

Największym atutem Skawiny jest Tyniec. Opactwo Benedyktynów stoi na wapiennej skarpie tuż nad zakolem Wisły i daje kadr, którego nie da się powtórzyć nigdzie indziej w okolicy Krakowa: kamień, woda i otwarte niebo w jednym ujęciu. Późnym popołudniem światło idzie tu od zachodu, wprost przez rzekę, więc godzina ma znaczenie większe niż zwykle. Trzeba tylko pamiętać, że to czynny klasztor — zasady poruszania się i możliwość sesji ustala się bezpośrednio z opactwem, a nie w dniu ślubu.

Sale w gminie są bardzo różne. Część to nowe obiekty z dużym przeszkleniem, część powstała w starszych budynkach, gdzie sufit jest niski, a ściany ciemne. Przed weselem pytamy o godzinę pierwszego tańca, o to, czy oczepiny odbywają się na zewnątrz, i czy planowany jest ciężki dym albo pokaz świateł. Od tych trzech odpowiedzi zależy, jak ustawiamy oświetlenie i gdzie stoi druga kamera — a tego nie da się dobrze zaimprowizować w trakcie zabawy.

Jeżeli Tyniec odpada, bo ceremonia kończy się za późno albo pogoda się psuje, w promieniu kwadransa jest kilka wariantów zapasowych. Park Miejski w Skawinie działa dobrze przy krótkim plenerze między kościołem a salą. Brzegi Skawinki dają zieleń i wodę bez wychodzenia z miasta. Zalew Kryspinów to otwarta przestrzeń i horyzont, który ratuje kadry, kiedy niebo po deszczu wreszcie się przeciera. Zwykle mamy w zapasie dwie albo trzy trasy i wybieramy je dopiero po ceremonii.